Wijnetiketten voor Val de Reine

Een wijnetiket heeft een opgave die de meeste etiketten niet hebben: het moet er goed uitzien in een schap tussen tientallen andere flessen, en daarna nog een keer op tafel bij kaarslicht. Dat zijn twee verschillende momenten met twee verschillende eisen.

In het schap wint contrast, op tafel wint detail

In een schap staat een fles tussen buren en wordt hij van anderhalve meter bekeken. Daar werkt een helder beeld met een duidelijke naam, en gaat alles wat fijn is verloren.

Op tafel staat diezelfde fles op dertig centimeter en wordt het etiket echt gelezen. Daar werken juist de details: het jaartal, de druif, de naam van de wijngaard.

Een goed etiket doet beide door ze te scheiden. Een groot, rustig beeldmerk of een sterke typografie voor het schap, en daaronder of op de achterkant de details die van dichtbij gelezen worden.

Herkenbaar per soort, maar wel familie

Bij meerdere wijnen van één wijngaard moet iemand twee dingen tegelijk kunnen zien: dat ze bij elkaar horen, en welke welke is.

De manier om dat te doen is vrijwel altijd dezelfde. Houd de vorm, de indeling en de typografie gelijk en laat alleen één element verschillen: de kleur van een band, of de naam van de wijn. Dan herkent iemand die de witte kent, meteen jouw rode in het schap.

Wat niet werkt is elk etiket zijn eigen ontwerp geven. Dan verkoop je drie losse wijnen in plaats van een wijngaard.

Papier, en wat er met een fles gebeurt

Hier zit de praktische kant die mensen vergeten. Een fles wijn gaat de koelkast in, en dan slaat er condens op. Een fles gaat in een ijsemmer en staat in het water.

Gewoon papier golft daarvan en laat los bij de randen. Er zijn papieren met een watervaste coating en er zijn synthetische etiketten die daar helemaal niet gevoelig voor zijn. Voor een witte of rosé die gekoeld gedronken wordt, is dat geen luxe maar noodzaak.

De lijm telt net zo hard mee. Een standaardlijm laat los op een natte, koude fles. Voor koeling is er aparte lijm, en die moet je aangeven bij het bestellen.

Formaat en de machine

Als etiketten machinaal worden opgeplakt, bepaalt de machine het formaat en de wikkelrichting, en zit er een rand omheen die niet bedrukt mag worden. Dat zijn harde maten en die haal je op voordat het ontwerp begint.

Bij handmatig opplakken ben je vrijer, maar dan is het verstandig om een hulpmiddel te maken zodat alle etiketten op dezelfde hoogte komen. Een rij flessen met etiketten op net verschillende hoogtes, valt in een schap direct op.

Maak je iets dat in een schap moet staan, zet een proefdruk dan eens naast de flessen waar hij tussen komt. Dat vertelt in één blik of het werkt.