Carnavalskrant voor CV de Pierewaaiers

Een carnavalskrant die drieënzestig jaargangen oud is, heeft een eigenaardigheid die gewoon drukwerk niet heeft: er is geen marge in de datum. Hij moet voor de optocht bij iedereen op de mat liggen, en het dorp verspreidt hem zelf. Dat betekent dat de drukker en de vrijwilligers in dezelfde week moeten passen.

Terugrekenen vanaf de bus

Bij dit soort uitgaven plan je niet vooruit maar achteruit. Eerst de dag dat hij op de mat moet liggen. Daar vanaf: hoeveel dagen heeft de verspreidingsploeg nodig, wanneer moeten de pakken dus bij de coördinator staan, hoe lang doet de drukkerij erover, en wanneer moet het bestand dus klaar zijn.

Tel dat op en je zit al snel op drie weken voor de optocht. Dat is eerder dan de meeste redacties denken, en het is precies de reden dat het elk jaar krap wordt.

Wat daarbij het meeste scheelt: de omslag los van de binnenkant afronden. De voorplaat met de prins is vaak het laatst beschikbaar, maar de rest van de krant hoeft daar niet op te wachten.

Volledig full colour en wat dat op krantenpapier doet

Full colour door de hele krant is tegenwoordig niet meer de uitzondering, maar krantenpapier gedraagt zich anders dan het papier waar de meeste mensen een ontwerp op bekijken.

Het papier is ongestreken en zuigt de inkt op. Daardoor lopen kleuren iets uit en wordt alles een tint donkerder en doffer dan op het scherm. Een donkerblauw vlak kan bijna zwart worden en een lichte grijstint kan dichtslaan.

Daar reken je op in het ontwerp: iets meer contrast dan je nodig denkt te hebben, geen tekst in heel lichte tinten, en foto’s die aan de lichte kant zijn aangeleverd. Dat is geen correctie achteraf maar een keuze vooraf.

De QR-code voor de vrijwillige bijdrage

Een QR-code op een voorplaat is in een paar jaar van gek naar gewoon gegaan, en bij een krant die huis aan huis gaat, is het de makkelijkste manier om iets terug te vragen.

Drie dingen bepalen of hij het doet. Groot genoeg: onder de twee centimeter wordt het in de praktijk lastig met een telefoon op armlengte. Genoeg rust eromheen, want een code die tot aan de rand van een foto loopt, scant slecht. En voldoende contrast, dus donker op licht en niet twee kleuren die dicht bij elkaar liggen.

Test hem altijd op de gedrukte krant en niet alleen op het scherm, want juist dat uitlopen van de inkt op krantenpapier is waar een krappe code op sneuvelt.

Maak je een clubblad, een dorpskrant of een programmaboekje, begin dan met de datum waarop hij in de bus moet. Daar volgt de hele planning uit.